Talk. Don’t speak.

Άρθρο από το blog: Running In Heels:

Ένα από τα αγαπημένα μου quotes του Oscar Wilde. Ίσως γιατί το βλέπω τόσο πολύ μέσα στην ζωή και την καθημερινότητα μας.

Δεν μιλάμε. Μιλάμε, αλλά δεν λέμε τίποτα στην ουσία. We just speak. We no longer talk. Το σκεφτόμουν πολύ έντονα σήμερα, που με πήρε τηλέφωνο η κολλητή μου. Όταν έχει γκόμενο, έχει την τάση να αφήνει την ζωή και την ατομικότητα της στην άκρη με όλα τα παρελκόμενα. Έτσι δε μιλάμε συχνά. Παλιά με πείραζε, not so much anymore. Και με πήρε σήμερα και μιλούσαμε για χαζά, άσχετα πράγματα. Αυτές τις χαζές άσχετες συζητήσεις που κάνεις με ένα άγνωστο στην ουρά της τράπεζας μέχρι να έρθει η σειρά σου να εξυπηρετηθείς.

Με κουράζουν αφάνταστα αυτές οι συζητήσεις.

Λέω αυτό που σκέφτομαι και νιώθω. Αλλά μια φορά θα το πω. Και μια φορά τα είπα. Αν ο άλλος δεν ανταποκρίνεται, there's only so much you can do. Κι έτσι, ενώ έχουμε πολλά να πούμε, ενώ ξέρουμε αυτά που δεν λέγονται, αυτή με ρώταγε χαζές άσχετες ερωτήσεις, κι εγώ τις απαντούσα. Αν είδα το νέο επεισόδιο του Gossip Girl, γιατί έχει τόση κίνηση στο δρόμο, γιατί έχει δυσκοιλιότητα το σκυλί της.

My brains are all over the wall.

Γιατί αν δεν εξιτάρει κάποιος το μυαλό μου, πλήττω. Βαριέμαι αφάνταστα. Προτιμώ να μην μιλήσουμε καν.

Και δεν έχει να κάνει με την κολλητή μου αυτό, είναι κάτι που το διαπιστώνω καθημερινά, με πάρα πολύ κόσμο. Είναι λες και αποφεύγουμε συνειδητά να μιλάμε για την ουσία των πραγμάτων. Μας ρωτάνε πως είμαστε και λέμε 'Καλά' από καθαρή συνήθεια. Ρωτάμε τον άλλο αν είναι καλά από συνήθεια. Έχουμε την απάντηση έτοιμη πριν καν ακούσουμε την ερώτηση.

Άρα, δεν φτάνει που δεν μιλάμε επί της ουσίας, δεν ακούμε κιόλας.

Πολλές φορές αντιλαμβάνομαι ότι φέρνω τον άλλο σε δύσκολη θέση, γιατί επιλέγω να έχω φωνή, να μιλάω και να δείχνω αυτόν τον τεράστιο ροζ ελέφαντα στο δωμάτιο. Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια. Δεν μπορώ και δε θέλω να στρουθοκαμηλήσω.

Κάνουμε δεκάδες φίλους στο Facebook και δεν έχουμε έναν άνθρωπο κοντά μας για να μιλήσουμε όταν το έχουμε πραγματικά ανάγκη. Κάνουμε 'like' δεξιά, αριστερά σε εξυπνάδες and yet, we have no idea what to say to each other when we're face to face.

Επομένως για να έρθω στα λόγια του αγαπημένου κύριου Wilde, όταν κάποιος "παίζει καλή μουσική" -που το εννοεί μεταφορικά- τεντώνω τα αυτιά μου για να ακούσω. Γιατί για να "παίζεις καλή μουσική", πρέπει να είσαι διαβασμένος, ψαγμένος και να κατέχεις το θέμα. Κι έτσι όλο και κάτι νέο θα μάθεις, όλο και κάτι έχεις να κερδίσεις από αυτό.

Και με την ίδια λογική, όταν κάποιος "παίζει φρικτή μουσική", δε μπορώ να το βουλώσω. Απλώς κι ο άλλος πρέπει να είναι δεκτικός για να σε ακούσει. Κι εδώ είναι το πρόβλημα μας.

Είμαστε ξερόλες από άποψη και μόνο. Μα πως μπορείς να ξέρεις, αν δεν έχεις δει και την άλλη πλευρά του νομίσματος? Δες και τις δύο πτυχές και μετά αποφάσισε. Πριν απορρίψεις κάτι, γνώρισε το. Έτσι όταν σε ρωτήσουν γιατί πιστεύεις αυτό κι όχι το άλλο, θα έχεις άποψη και μάλιστα τεκμηριωμένη.

Ναι, κάποτε οι συζητήσεις με ανθρώπους με κουράζουν αφάνταστα. Isn't that terrible?

Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: Running In Heels.