On The Edge…

Άρθρο από το blog: Running In Heels:

...Of Glory
Ένα τραγούδι λέει 'Don't congratulate yourself too much or berate yourself either". Νομίζω πως μπορώ να μου γίνω ο καλύτερος σύμμαχος αλλά και ο χειρότερος εχθρός μου κάποτε. I'm really tough on myself but I wouldn't have it any other way. Ωστόσο, με έπιασα να νιώθω άσχημα σε κάποια φάση τις τελευταίες μέρες για τα όσα κατάφερα, γιατί κάποιοι είναι σε δυσκολότερη θέση και φάση αυτό το διάστημα. Like, really bad. Και σκέφτηκα πως είναι δυνατόν να υπάρχει τόση ανομοιομορφία στον κόσμο? Τόσες αντιθέσεις? Τόση αδικία ακόμα?

Το λέω αυτό γιατί πριν από 2 περίπου χρόνια work blew up in my face and it hurt. It broke my heart and it bruised my ego αλλά κυρίως γιατί ήταν άδικο. Και αυτό ακριβώς έπαθε η κολλητή μου πριν λίγες μέρες. And it really bugged me γιατί δεν το άξιζε and yet, it blew up in her face.

Και της είπα 'Αν είναι τόσο όμοιες οι περιπτώσεις μας, then you're on the edge of something great'. Και πια μιλούσα εκ πείρας.

And she is. And I'm so happy for her.

Κάποτε, πρέπει να κλείνεις την πόρτα σε κάτι σάπιο, για να ανοίξει ένα τεράστιο παράθυρο και να μπει καθαρός, φρέσκος αέρας. Κάποτε, πρέπει να φύγεις από κάτι που σε κρατάει στάσιμο για να ανοίξεις φτερά και να πετάξεις.

Κάποτε, shit happens για το καλό μας.


...Of Motherhood
Όχι, δεν θα κάνω Tinkerbell junior, ούτε χτυπάει το βιολογικό μου ρολόι. Απλώς πριν λίγες μέρες, πέρασα μερικές ώρες με ένα υπέροχο toddler. Που μου έκανε το σαλόνι άνω κάτω, που μου έσπασε ένα φλιντζάνι και μου γέμισε τον καναπέ και το χαλί cookie crumbs. And I could not care less. Γιατί είναι παιδιά και ζημιές θα κάνουνε και χαλάλι τους.

Αλλά όσο cute κι αν είναι, they can get gross too. Όταν ας πούμε σου φτύνουν στο χέρι τον μασημένο λουκουμά και σκουπίζουν τα -κατά τα άλλα- χαριτωμένα χεράκια τους στο αγαπημένο σου κολάν. Και το αγαπημένο σου κολάν αποκτά την μυρωδιά του spit up και σε πιάνει τόση αηδία που θες να ξεράσεις.

I suppose motherhood and kids are like really cool and extraordinary. But I'm not there yet. And it's ok.


...Of W.T.F?!
Πραγματικά ένα πράγμα που δεν αντέχω είναι αυτούς που μένουν σε αυτά που ξέρουν και απορρίπτουν οτιδήποτε άλλο. Που δεν είναι καν willing να ακούσουν ή να μάθουν κάτι άλλο. Που ξέρουν 5 πράγματα και θέλουν να μείνουν σε αυτά τα 5. Ίσως φταίει που μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα, από τα πιο χαζά και 'useless' pieces of information, μέχρι νέες μεθόδους και θεωρίες. Τους λες κάτι και το απορρίπτουν, χωρίς καν να το σκεφτούν, χωρίς καν να το ψάξουν, χωρίς καν να διαβάσουν.

Μπορεί να κάνεις χίλια πράγματα στη ζωή σου, αλλά αν μένεις στάσιμος (πρόσεξε, στάσιμος, όχι σταθερός) σαν άνθρωπος, είναι λες και δεν έχεις κάνει τίποτα. It's kinda sad.

Αλλά πραγματικά μου τη δίνει στα νεύρα. Ξέρω, δεν πρέπει να δίνω σημασία αν και είναι λίγο δύσκολο, ειδικά όταν αναγκαστικά συναναστρέφεσαι με τέτοια άτομα. Με πιάνω να θέλω να τους προκαλέσω απλώς για να τους ανοίξω τα μάτια. Μαλακία μου, I know, ποια είμαι εγώ να ανοίξω τα μάτια του οποιουδήποτε στο κάτω κάτω?

Αλλά μην ζητάς να κλείσω τα δικά μου. Εδώ, δαγκώνω. So mind your business and I'll mind mine.


On The Edge
I'm feeling. I'm thinking. I'm hopeful. I do not know, but I'm optimistic.

I try. I sink my teeth into it. I'm stronger. I believe and I am positive. Is it around the corner? Is that corner far from here? I do not know.

But I know that I'm ok. And it will be ok.

Καλή βδομάδα!

Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: Running In Heels.