Nov 182011
Άρθρο από το blog: Running In Heels:
Ένα από τα τελευταία επεισόδια του Grey's Anatomy είχε αυτόν τον τίτλο. Σου δείχνουν μια καρδιά σε ένα κουτί -seriously- η οποία συνεχίζει να χτυπά κανονικά μέχρι να μεταμοσχευθεί. Doctor's humor σκέφτηκα. Αλλά μέχρι να τελειώσει το επεισόδιο, κατάλαβα.Πόσες φορές κάναμε κάτι με το ζόρι? Ή τουλάχιστο, χωρίς όλο μας το είναι? Πόσες φορές συμβιβαστήκαμε με κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά θα θέλαμε? Και δε χρειάζεται να είναι σε κάτι big: πας στα Friday's πχ κι ενώ θες Jack Daniels steak καταλήγεις να τρως chicken salad για τον α, β, γ λόγο.
Μα γιατί?
You wanted steak. Steak is what would make your heart beat faster. So why pick the chicken?
Πόσες φορές το κάναμε αυτό? Πόσες φορές είπαμε 'Δε βαριέσαι' και κάναμε κάτι άλλο? Πόσες φορές αγνοήσαμε την εσωτερική φωνή μας? Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε την αίσθηση πως απλά υπάρχουμε, αντί να ζούμε. Σκεφτόμαστε περισσότερο, αντί να αισθανόμαστε περισσότερο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι συμβιβασμοί που κάνουμε στην καθημερινότητα μας, καταλήγουν να είναι συμβιβασμοί του εαυτού μας.
A beating heart in a box might be peculiar, but it is a miracle. Και με τόσα που γίνονται γύρω μας, η ζωή μας είναι ένα μικρό -ή και μεγάλο- θαύμα, με το δικό της τρόπο. Άρα γιατί δεν το εκτιμάμε as such?
Λένε πως οι στιγμές είναι αυτές που μένουν και αξίζουν. Αλλά δεν έρχονται μόνες τους: κάποτε πρέπει να τις φτιάξουμε εμείς. Ή τουλάχιστο, να φτιάξουμε εμείς τις προϋποθέσεις τους.
Heart in a box. And this is what I want it to sound like. This is what I want it to feel like.
Be that's just me.
