Nov 112011
Άρθρο από το blog: Running In Heels:
Πέρασα από ένα μέρος πριν από μερικές ημέρες και ήμουν σίγουρη ότι είχα επισκευτεί εκείνο το συγκεκριμένο κτήριο. I was sure. Αλλά δεν θυμάμαι ούτε ποιον συνάντησα, ούτε γιατί πήγα εκεί, ούτε την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. I just know it was years ago. Θυμάμαι αμυδρά το εσωτερικό του κτηρίου, αλλά nothing else.Was it not that important? Δεν ήταν τόσο σημαντικό γεγονός που ο εγκέφαλος μου κράτησε απλώς τα βασικά? 'Yes, you have been here' and that's it? Λες και βλέπεις ένα folder στο computer σου, το ανοίγεις και δεν έχει τίποτα μέσα.
Μια δασκάλα μου στο σχολείο μας είχε πει πως είναι εύκολο να θυμάσαι πράγματα που σου κάνουν εντύπωση. Ίσως το θυμάμαι ακόμα αυτό γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση τότε.
Διάβασα κάπου μια φορά ότι κάθε 7 χρόνια περίπου, ο εγκέφαλος μας κάνει ένα ψιλοφόρματ, κι ό,τι αναμνήσεις έχουμε χρόνια να 'αγγίξουμε', τις κάνει delete για να καθαρίζει λίγο ο -εγκεφαλικός- δίσκος μας. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό, πάντως μου έκανε κι αυτό εντύπωση.
Και ίσως μια βάση σε αυτό να υπάρχει τελικά. Γιατί υπάρχουν πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα ακόμα που αμυδρά τα θυμάμαι. Ίσως και να τα έχω ξεχάσει, ενώ κατά γενική ομολογία, έχω πολύ καλή μνήμη. Και με ένα μικρό trigger, κάτι αρχίζω να θυμάμαι, αλλά είναι τόσο θολό, τόσο μακρινή η ανάμνηση και τόσο ... αραιή in a way, που μου φαίνεται ξένο. Ότι και καλά δεν το έζησα στα αλήθεια.
Είναι όπως τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, κι ενώ μπορεί να ήταν έντονο όνειρο, ξυπνάς και δεν το θυμάσαι. Θυμάσαι ότι ναι, κάτι είδες στον ύπνο σου, ίσως να ψιλοθυμάσαι κάποιες εικόνες, αλλά δεν έχουν συνοχή κι έτσι σου είναι δύσκολο να έχεις ολοκληρωμένη ανάμνηση.
Ναι, ίσως τελικά να τα ξεχνάς γιατί they didn't mean that much to you. Ή απλώς γιατί they weren't that important.
Επομένως, δεν θα ήταν ωραία να είχαμε ένα εγκεφαλικό έξτρα hard drive που να αποθηκεύουμε όσα απλά κι αδιάφορα ζήσαμε, απλώς για να έχουμε το reference όταν χρειαστεί? Κι αν χρειαστεί.
Ίσως γι' αυτό να μου αρέσει να βγάζω συνέχεια φωτογραφίες. Δεν φωτογραφίζεις μόνο τη στιγμή, αλλά και το συναίσθημα εκείνης της στιγμής. Έχω φωτογραφίες που τις κοιτάω and I actually remember feelings. Feelings I felt on that very moment I took that certain picture.
Ίσως γι'αυτό κρατάω και ημερολόγιο. Παλιότερα έγραφα για γεγονότα, πια πολύ σπάνια. Γράφω κυρίως σκέψεις και συναισθήματα που μου προκαλούν διάφορα γεγονότα. Ίσως γι'αυτό το λόγο να έχω και το blog: διαβάζοντας παλιά μου ποστ, θυμάμαι και πως ήμουν συναισθηματικά εκείνη τη φάση και τι με προκάλεσε να γράψω το κάθε ποστ.
Μόλις τέλειωσα ένα μεγάλο back up στον external μου όπου έβαλα ό,τι είχε και δεν είχε πάνω το laptop μου. Τελικά όμως, ένα emotional back up το έκανα ήδη anyway.
