Nov 212011
Άρθρο από το blog: νεκατωματα:
Η επιτυχία της αστικής τάξης και των φερέφωνών της στην βουλή και στα ΜΜΕ να ορίζει τα συμφέροντα της ως καθολικά συμφέροντα και να καθορίζει και να οριοθετεί τα θέματα και τα πλαίσια της δημόσιας συζήτησης είναι εμφανής αλλά όχι απόλυτη. Η αξιοποίηση της οικονομικής κρίσης για την εξασφάλιση συγκεκριμένων οικονομικών οφελών αλλά κυρίως για την συνολική πολιτική της ενίσχυση και εδραίωση πραγματοποιείται με ένα όντως θεαματικό και μεγαλοπρεπές μπλιτζκρικ την ώρα που η Αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα σκέφτονται ακόμα για το πού να στήσουν τα χαρακώματά τους. Η αντεπίθεση του κεφαλαίου όμως, που πατά γερά πάνω στην μερική παράλυση των δυνάμεων της εργασίας (ιστορική αλλά συνάμα και τραγικά σύγχρονη), είναι υπό προϋποθέσεις αναχαιτίσιμη. Παρά το ότι είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μια συγκεκριμένη μερίδα των δυνάμεων του κεφαλαίου ασκεί σοβαρή επιρροή στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Χριστόφια, όχι έμμεσα και δομικά για τις πάγιες ανάγκες διαχείρισης του καπιταλισμού αλλά άμεσα και συγκεκριμένα – τα σάλια των αστών τους τελευταίους μήνες προς τον Καζαμία δεν ήταν τυχαία και ούτε όμως και κρυφά στους εργαζόμενους που παρακολουθούν την επικαιρότητα...
Μπορεί να έχουν καταφέρει οι αστοί να στοχοποιήσουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημοσίου τομέα για να στρέψουν την προσοχή αλλού από τις επενδυτικές ανευθυνότητες τραπεζιτών, εποπτικών αρχών αλλά και των δικηγόρων τους στα βουλευτικά έδρανα αλλά το παιχνίδι τώρα αρχίζει. Επειδή ναι μεν μπορεί η απειλή της “Ελλαδοποίησης” (αλήθεια τι ειρωνεία να την εκστομίζουν οι εθνικόφρονες) να πειθαρχεί πλειοψηφίες εργαζομένων, κάνοντας αποδεκτές τις περιρρέουσες φόρμουλες για το πώς να προστατευτεί η “οικονομία μας” και το “κράτος μας”, σπρώχνοντας με ασκήσεις “κοινής λογικής” και δήθεν “αυτονόητων” ακόμα και σε φαντασιώσεις του πολίτη ως δυνάμενου να έχει άποψη για τον μισθό των δημοσίων υπαλλήλων αλλά όχι για τον δικό του αφού αυτός είναι ιδιωτικό θέμα, (η στιγμιαία ψευδαίσθηση μερίδας ιδιωτικών υπάλληλων ότι είναι εργοδότες κάπου αλλού θα ήταν ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο χειραγωγήσιμη από και εργαλειακή για τα αφεντικά!) αλλά ας μην ξεχνούν οι αστοί ότι η “κοινή λογική” και τα “αυτόνοητα” είναι δίκοπα μαχαίρια.
Συντριπτικές οι πλειοψηφίες που ζητούν την φορολόγηση του πλούτου – κέρδη, ακίνητη ιδιοκτησία, πολυτέλεια και κατοχή εκατομμυρίων. Δεν μπορούσε να το κρύψει, πέραν από τον πρωτοσέλιδο τίτλο του, ούτε καν ο Φιλελεύθερος!
