Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:

Καθόμουν για ώρες χωρίς να πω κάτι το ιδιαίτερο.
Οι Κυριακές λίγο πολύ ήταν πάντα οι ίδιες. Κυρίως το καλοκαίρι. Ένα φραπεδάκι στην βεράντα, μαζί με εφημερίδα, κανένα ένθετο περιοδικό. Αυτά με τους σελέμπριτι δήθεν και καλά. Τι φόρεσε, τι έκανε, τι έφαγε. Μαλακίες..
Έκλεισα το περιοδικό και την πλησίασα. Δεν της άρεσαν και πολύ οι οικογενιακές συνάξεις. "Θες να πάμε μια βολτίτσα; Θα πάρουμε και παγωτό. Άντε"
Κούνησε το κεφάλι της αρνητικά, χωρίς να πει κουβέντα. Οι υπόλοιποι ήταν μέσα, ετοίμαζαν το τραπέζι για το μεσημέρι. "Χμ, καλά. Θα πρέπει να φάω μόνος μου όλο το παγωτό νουτέλα. Μμ.. κρίμα".
Καθώς κοίταζε στο άπειρο, γύρισε και μου χαμογέλασε δειλά-δειλά. "Αντε ξέρω ότι θες. Πάμε. Άστους εδώ αυτούς."
Ουτε εμένα μου άρεσαν και πολύ οι φασαρίες, τα τραπέζια. Συζητήσεις ατέλειωτες, χωρίς κάτι το ουσιώδες. Οικογενειακά βέβαια. Κάποτε λατρεμένα, κάποτε καλύτερα αφημένα.
Την πήρα απο το μικρό της χέρι και περπατήσαμε μέχρι την άσφαλτο. Είχε γίνει όμορφη γειτονιά, αν και γεμάτη εξοχικά. Το καλοκαίρι σφύζει απο ζωή. Και μυρωδιά. Σπίτι στη θάλασσα. Σαν την Τράπεζα Κύπρου. Περίπου.
Περπατήσαμε μέχρι πιο κάτω, σε μια παγωταρία με φανταζέ παγωτά. Ξέρεις, όχι τα τυπικά σοκολάτα βανίλια. "Χμ.. εγώ λέω να πάρω νουτέλα παγωτό μαζί με….φράουλα. Εσύ τι λες;" Μου έδειχνε με το δάκτυλό της το μπισκότο. Κάθισα λίγο κάτω να την βλέπω. "Αυτό θες; Μμμ μπισκότο. Θα το δοκιμάσω και εγώ ε;;"
Πήραμε τα παγωτά και περπατήσαμε σε ένα παγκάκι, κοντά στη θάλασσα. Όμορφα ήταν. Αν και ήξερα ότι της έλειπε κάτι πολύ σημαντικό απο τη ζωή της. Η αλήθεια είναι πως την νοιάζομαι. Λίγο η αθωότητα, λίγο η θλίψη της. Αγαπώ τα παιδιά. Το χαμόγελο τους ίσως είναι πιο σημαντικό απο το να προσπαθείς να ικανοποιήσεις έναν ενήλικα.
Καθίσαμε εκεί για λίγο. Είδαμε βάρκες, μικρά πλοία. Όμορφα πράματα.
Δείτε το
αυθεντικό άρθρο στο blog:
the bastard; unshaved..