Translate this Page

CypriotBlogs για το Android

Scan this
qrcode

unshaved bastard.

Jan 142011
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:

Ήταν από τις νύχτες τις γνώριμες. Που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Γιατί, έτσι. Αν έχω μάθει κάτι τα τελευταία χρόνια, είναι πως πρέπει να κάνεις embrace την αυπνία. Εκτός κι αν γίνει insomnia.
Όταν δεν με πέρνει ο ύπνος, μ' αρέσει να βολτάρω με το αυτοκίνητο σε άδειους δρόμους. Με τη πόλη και τα φώτα της, για παρέα. Χωρίς να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν. Να βλέπεις τον λιγοστό και αλλόκοτο κόσμο της νύχτας. Με ταμπέλες neon και μερικές πόρνες στα πεζοδρόμια.
Τελευταία μου έλειψαν οι στιγμές με τον μπάσταρδο. Οι κλασσικές αυτές που χρειάζομαι για να έρθω πίσω στην δική μου πραγματικότητα. Για να μπορώ μετά να λειτουργήσω efficiently.
Είναι κάτι τέτοια που δεν μπορει - σχεδόν - κανένας να κατανοήσει. Το πριβέ, το εμένα. Να κάνεις κάτι που σ' αρέσει για τη καύλα σου. Έτσι για να νιώσεις μονάχα εσύ, ωραία.



Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Dec 142010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:


Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που ξέρεις πως είναι δύσκολο να αλλάξεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχοσύνθεση. Αλλά ξέρεις πως πρέπει.
Το δέκα ήταν διαφορετική χρονιά. Αλλιώτικη. Άλλαξαν πολλά πράματα. Τα περισσότερα προς το καλύτερο. Έτρεξα να προλάβω τη ζωή που με προσπέρασε, χωρίς να σημαίνει κάτι το σαδιστικό, κάτι το απαισιόδοξο. Έτρεξα να αλλάξω και να φτιάξω όλα, όσα έκανα διαφορετικά τα τελευταία 5-10 χρόνια.
Δεν ανήκω όμως στην κατηγορία των ανθρώπων που ευλογούν τα λάθη τους, που πιστεύουν και τα ρίχνουν σε μάγισσες, σε ξόρκια και προκαταλήψεις. Κυριώς όταν ξυπνάς μια μέρα και αντιλαμβάνεσαι πως ο τρόπος που αντιμετώπισες κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις στη ζωή σου, ήταν -ίσως όχι λάθος, αλλά - διαφορετικός απ' ότι θα έπρεπε. Λόγω της δικής σου μαλακίας. Ή απειρίας.
Το δέκα ήταν η χρονιά που άλλαξα πράματα. Χειροπιαστά και μη. Και για να είμαι εδώ να γράφω, πάει να πει πως ήταν σημαντικές αλλαγές. Ίσως όχι τεράστιες. Αλλά μικρά βήματα για έναν καλύτερο μπάσταρδο.
Το δέκα ήταν η χρονιά που I came in terms with myself. Έβαλα κάποιες προτεραιότητες. Το να περνάω καλά, να κοιμάμαι και να ξυπνάω ήσυχος. Χωρίς να αφήνω κάτι που δεν θα έπρεπε, να με επηρεάζει, να μου γαμάει τον εσωτερικό μου κόσμο.
Το δέκα ήταν η χρονιά που με έκανε να χαμογελάω, ακόμα και όταν είμαι μόνος σε μια στολισμένη πλατεία. Όχι σαν πέρσι. Που τρέχοντας να προλάβω τραίνα, αφήσα πίσω μου ανθρώπους που θεώρησα περιττούς. Για φαντάσματα.
Το δέκα έχω βρεί λίγο παραπάνω τον εαυτό μου. Εσύ;

Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Sep 082010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:





Καθώς ανηφόριζα σε μια μικρή πάροδο της λεωφόρου, σκεφτόμουν τα δικά μου. Τελικά χρειάστηκα ένα χαστούκι. Ή ένα χάδι.

Είναι τότε που αντιλαμβάνεσαι κάποια πράματα. Και βλέπεις πιο καθαρά όλα όσα σου συμβαίνουν. Τότε, που φεύγεις και χάνεσαι για άλλους τόπους. Για λίγο. Και καθαρίζει η ψυχή και ο νους. Σε λιμάνια. Και κρεβάτια ξένα.

Χρειάστηκα μήνες ολόκληρους μες την τύφλα για να αντιληφθώ πως έχω χάσει τον εαυτό μου. Κάπου μεταξύ ενθουσιασμού και ανεκπλήρωτου έρωτα.

Εξάλλου.. εγώ ποτέ δεν ήμουν για αυτά. Ανεκπλήρωτοι έρωτες. Να με κάνουν να νιώθω πιο μόνος από ποτέ. Να θες να δώσεις και να δοθείς ολοκληρωτικά. Αλλά να μένεις μες τη μέση του δρόμου με χέρια γεμάτα.

Τι απομένει; Το γκρίζο. Σαν τις μέρες τούτες, που αλλάζει λίγο ο καιρός. Μια συννεφιά, μια ψιχάλα. Μια νέα αρχή. Σεπτέμβρης.



Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Aug 292010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:


"Είναι κάποιες φορές που γαμιούνται τα πάντα." Αυτό. Επίλογος σε συζήτηση βάθους. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς περιττά λόγια. Είναι φορές, που απλά δεν τραβάει. Είτε το λες σχέση, είτε το λες σεξ, είτε το λες καθημερινότητα.
Είναι κάποιες φορές που impulsively θα φύγω. Χωρίς να δώσω εξηγήσεις. Να κάνω κάτι για 'μένα. Να βρεθώ μια βραδιά σε γνωστά στενά σοκάκια. Με τραγούδια λαϊκά. Ντυμένος κι άδειος, κι αφημένος. Λίγο ζαλισμένος από το ποτό. Ίσως με ένα χαμόγελο.
Είναι φορές που αγαπάω τον εγωϊσμό μου. Γιατί ίσως να είναι το μόνο πράμα που με κρατάει ζωντανό.


Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Aug 112010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:




Καθόμασταν στο μπετόν της αυλής παρέα με μπύρες. Και την αυγουστιάτικη υγρασία. Άναψε τσιγάρο και έβλεπε στο άσχετο. Κατάλαβα ότι προσπαθούσε να κρύψει τα μάτια του να μην τα δω. Βούρκωσε. Χαμογελούσε όμως.

Καθόμασταν με τον Ντένις και μου έλεγε ιστορίες της Κόστα Ρίκα. 'Ενα μέρος που αγάπησε περισσότερο απ' όσο το σπίτι του. Είχε και αυτός τα δικά του. Ταξιδιάρικη ψυχή. Τους δικούς του τους έβλεπε μια στο τόσο. Χάθηκαν και αυτοί κάπου στην γαμημένη ρουτίνα του Λονδίνου. Κάτι που μας έφερε τόσο κοντά. Παρόμοιες καταστάσεις, παρόμοιες ανασφάλειες.

Ο Ντένις μου έλεγε πόσο ελεύθερος ένιωθε στη Κόστα Ρίκα. Μπορεί να μην είχε κανένα δικό του άνθρωπο. Είχε όμως τους χαμογελαστούς ανθρώπους της Κόστα Ρίκα, να του γεμίζουν οποιοδήποτε κενό.

Τον έβλεπα και εγώ σιωπηλός. Συνέχισα να ακούω τις ιστορίες του, μαγεμένος με τη λεπτομέρεια. Υποσχέθηκα τότε, στον φίλο μου τον Ντένις, πως μια μέρα θα πάμε μαζί πίσω στη Κόστα Ρίκα.




Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Aug 092010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:





Η μάνα μου πάντα μου θύμιζε πως παρολίγο να με γεννούσε στo δρόμο. Εκ τότε - από τη μέρα που ήρθα σε τούτο τον, κάποτε, όμορφο κόσμο - αγαπούσα ένα ζεστό σπιτικό, αλλά περισσότερο αγαπούσα τους δρόμους.

Και αλήθεια, απο παιδί χρειάστηκε να "ζήσω" στον δρόμο, ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου. Τότε το μισούσα. Τώρα απλά έχει γίνει κομμάτι μου. Που αγαπώ.

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μου αλλάξει τη διάθεση είναι μια βόλτα στο αυτοκίνητο. Κάποτε με 150, καθώς θα σουρουπώνει, παρέα με τον ήλιο. Και κάποιες άλλες φορές με 40. Σε ένα ερημικό δρόμο κοντά στη θάλασσα. Μυρωδιά αλμύρας.

Όλα αυτά με κάνουν να ξεχνώ τον κάθε μαλάκα που μου χαλά τη μέρα, τη νύχτα, την ηρεμία μου. Μπάσταρδος 1, Μαλάκες 0. Life is a highway.




Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Aug 012010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:




Ηταν από τις λίγες νύχτες του Ιούλη που η υγρασία ήταν υποφερτή. Ξαπλωμένοι, βουβοί, ο καθένας χαμένος στις δικές του σκέψεις. Έβλεπα τους διάφορους αστερισμούς και σκεφτόμουν τα δικά μου. Τους έρωτές μου, τα πάθη μου, τα λάθη μου. Όλα τα cliché. Κάποτε με ένα χαζό χαμόγελο.

Φέτος δεν έχει διακοπές. Όχι, δεν είναι λόγω κρίσης. Απλά δεν έκατσε. Όταν συζητούσα με τον κύκλο μου, όλοι μιλούσαν για εξωτερικά, για νησιά εξωτικά, για άλλες δήθεν όμορφες ιστορίες. Φέτος δεν επιζητώ τέτοιου είδους διακοπές. Μου αρκεί να είμαι έξω μια καλοκαιρινή νύχτα, σε μια αυλή, σε ένα μπαλκόνι και να πίνω τα ποτά μου, μαζί με άτομα που αγαπώ. Που θα πούμε την βλακεία και θα γελάσουμε. Μετά θα μοιραστούμε μαζί την σιωπή. Να βλέπουμε τον ήλιο να πέφτει, σαν σουρουπώνει παρέα με ήχους αγαπημένους, χαλαρούς. Αλλιώτικους, που μας ταξιδεύουν. Κυριακές σε ξύλινες μικρές καρέκλες, σε άτυπα μέρη. Με ανθρώπους χαλαρούς, χωρίς πολλές δηθενιές. Αυλές με κληματαριές και άρωμα καλοκαιριού. Ηλιοκαμένοι λίγο. Και ξανά, λινά πουκάμισα και σαγιονάρες στο χέρι. Άμμος στα πόδια μας.

Φέτος το καλοκαίρι δεν έχει πλάνα. Εξάλλου, η φιλοσοφία του «Ό,τι κάτσει» είχε πάντα καλύτερη γεύση στο τέλος της ημέρας. Ή στο τέλος του καλοκαιριού. Σκέφτηκες να με πίεζες τον Μάρτη, να κλείναμε 8ήμερο μέσα του Αυγούστου; Τότε που αλλάζαμε σκηνικά, που μπαίναμε σε άλλες διαστάσεις. Που καιρός για οργάνωση και σκέψη; Προτιμούσα, σχεδόν πάντα, τα out-of-the-blue roadtrips. Με μια διάθεση αλλιώτικη, πιο λεβέντικη. Με τραγούδια στο αυτοκίνητο και σαχλαμάρες να περνάμε την ώρα μας. Και ο ήλιος να μας κάνει παρέα.

Φέτος το ξέρω πως υπήρξαν και θα υπάρξουν νύχτες ζεστές, που το αίμα θα βράζει. Που δεν θα μπορώ να χαλαρώσω όπως το θέλω. Νύχτες που θα νευριάζω για πράματα ίσως ασήμαντα, που όμως έχουν τον λόγο τους. Και τον τρόπο τους. Αλλά ξέρω, πως φέτος το καλοκαίρι θα είναι αλλιώτικο. Πιο αληθινό, πιο πραγματικό. Λίγη δροσιά, καϊπιρινιές και χαμόγελα. Χωρίς όμως μεγάλα expectations.

Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Jul 252010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:



You wake up in a different place, at a different time.

The rest of the world is screamingly protesting for human rights, independence, cheap intercourse. Cheap sex and alcohol. Masturbation is good no more.

You walk around with buildings collapsing, lives shattered. Shirts and ties, with no faces. Numberless copies of unoriginality. Some grand master plan conspiracy. Prostitutes and thieves, a better tomorrow.

You feel fucking special. A way out. You preach your word to the people. For you have the special gift of alluringly glamoring the dumb masses. "Quit your job. Start a fight. Prove you're alive. If you don't claim your humanity you will become a statistic. You have been warned"





Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Jul 182010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:





Ξημέρωμα σε ξένο κρεβάτι. Φώτα σβηστά, λιγοστό φως να μπαινει απο τα παράθυρα. Μέρες που δεν ξέρεις που ξυπνάς, ποιός πραγματικά είσαι και τι ζητάς.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου μήνες χαλάρωσης και ηρεμίας. Κάτι που κρατά πολύ λίγο. Μονάχα μια ώρα, ή δύο. Και τότε κάτι το χαλάει, κάτι το γαμάει. Και ξαναρχόμαι πάλι στην ίδια την γαμημένη πραγματικότητα.

Όσο και να προσπαθώ, είναι κάτι πράματα που μου ταράζουν τα νεύρα. Που λέω κουβέντες παραπάνω. Που θέλω να σπάσω την πόρτα. Που με φοβίζει ακόμα και ο ίδιος μου ο εαυτός. Ας πρόσεχε. Κανείς, δεν παίζει μαζί μου.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Πως σκατά έχουν καταντήσει έτσι οι άνθρωποι; Καρικατούρες των εαυτών τους. Αυθεντικότητα μηδέν. Λες και η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Που θα πατήσεις ένα reset και θα αρχίσεις ξανά από την αρχή. Clean Slate.


Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..

Jul 092010
 

Άρθρο από το blog: the bastard; unshaved.:



Καθόμουν για ώρες χωρίς να πω κάτι το ιδιαίτερο.
Οι Κυριακές λίγο πολύ ήταν πάντα οι ίδιες. Κυρίως το καλοκαίρι. Ένα φραπεδάκι στην βεράντα, μαζί με εφημερίδα, κανένα ένθετο περιοδικό. Αυτά με τους σελέμπριτι δήθεν και καλά. Τι φόρεσε, τι έκανε, τι έφαγε. Μαλακίες..

Έκλεισα το περιοδικό και την πλησίασα. Δεν της άρεσαν και πολύ οι οικογενιακές συνάξεις. "Θες να πάμε μια βολτίτσα; Θα πάρουμε και παγωτό. Άντε"
Κούνησε το κεφάλι της αρνητικά, χωρίς να πει κουβέντα. Οι υπόλοιποι ήταν μέσα, ετοίμαζαν το τραπέζι για το μεσημέρι. "Χμ, καλά. Θα πρέπει να φάω μόνος μου όλο το παγωτό νουτέλα. Μμ.. κρίμα".

Καθώς κοίταζε στο άπειρο, γύρισε και μου χαμογέλασε δειλά-δειλά. "Αντε ξέρω ότι θες. Πάμε. Άστους εδώ αυτούς."

Ουτε εμένα μου άρεσαν και πολύ οι φασαρίες, τα τραπέζια. Συζητήσεις ατέλειωτες, χωρίς κάτι το ουσιώδες. Οικογενειακά βέβαια. Κάποτε λατρεμένα, κάποτε καλύτερα αφημένα.

Την πήρα απο το μικρό της χέρι και περπατήσαμε μέχρι την άσφαλτο. Είχε γίνει όμορφη γειτονιά, αν και γεμάτη εξοχικά. Το καλοκαίρι σφύζει απο ζωή. Και μυρωδιά. Σπίτι στη θάλασσα. Σαν την Τράπεζα Κύπρου. Περίπου.

Περπατήσαμε μέχρι πιο κάτω, σε μια παγωταρία με φανταζέ παγωτά. Ξέρεις, όχι τα τυπικά σοκολάτα βανίλια. "Χμ.. εγώ λέω να πάρω νουτέλα παγωτό μαζί με….φράουλα. Εσύ τι λες;" Μου έδειχνε με το δάκτυλό της το μπισκότο. Κάθισα λίγο κάτω να την βλέπω. "Αυτό θες; Μμμ μπισκότο. Θα το δοκιμάσω και εγώ ε;;"

Πήραμε τα παγωτά και περπατήσαμε σε ένα παγκάκι, κοντά στη θάλασσα. Όμορφα ήταν. Αν και ήξερα ότι της έλειπε κάτι πολύ σημαντικό απο τη ζωή της. Η αλήθεια είναι πως την νοιάζομαι. Λίγο η αθωότητα, λίγο η θλίψη της. Αγαπώ τα παιδιά. Το χαμόγελο τους ίσως είναι πιο σημαντικό απο το να προσπαθείς να ικανοποιήσεις έναν ενήλικα.

Καθίσαμε εκεί για λίγο. Είδαμε βάρκες, μικρά πλοία. Όμορφα πράματα.



Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: the bastard; unshaved..