Φυσούσε. Όχι πολύ δυνατά, αλλά το κρύο αεράκι κατάφερνε να ανεμίσει τα μαλλιά του προς το πλάι και να ψύξει κάπως τις σκέψεις που ξεχείλιζαν από τα αυτιά του. Αυτό έφταιγε και για τα υγρά του μάτια ή κάτι άλλο; Δεν ήθελε να ξέρει. Γύρω του απλωνόταν η πόλη με όλα της τα κτίρια σε χαμηλότερο επίπεδο από τον ίδιο. Απέναντι του, λίγο ψηλότερα από την πόλη, μα και πάλι πιο χαμηλά από το ύψος των ποδιών του, αναστηνόταν ένα κόκκινο, τεράστιο φεγγάρι. Τα σύννεφα της ανατολής, λες και κάποιος έδωσε στον Dali ένα υπέρογκο πινέλο, έπαιρναν ονειρικά σχήματα και χρώματα.

Βρισκόταν εκεί, όρθιος στην άκρη της οροφής μιας εφταώροφης πολυκατοικίας, το τελευταίο δίωρο. Τα είχε σκεφτεί όλα. Από την αρχή. Για πολλοστή φορά. Ο ανθρώπινος νους κάποτε μπλοκάρει και αδυνατεί να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό από κείνο που τον απασχολούσε για πολλές ώρες. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεται σε τόσο ύψος και όταν έχει ήδη πάρει μια πολύ μεγάλη απόφαση. Ένα βήμα είναι μόνο.

Όταν είχε ανέβει, ο ήλιος δεν είχε ακόμα κρυφτεί. Οι δρόμοι κάτω από τα πόδια του ήταν γεμάτοι με ανθρώπους· μυρμήγκια καλύτερα, όπως φαίνονταν από εκεί πάνω. Τα καταστήματα ήταν ανοιχτά και η μυρωδιά του φρέσκου καφέ έφτανε πάνω από τον έβδομο όροφο. Όρθιος παρακολούθησε τον ήλιο να απομακρύνεται μετά συνοδείας, τον κόσμο να λιγοστεύει εμφανώς, τα καταστήματα να βάζουν λουκέτο και ένιωσε τη μυρωδιά του καφέ να αδυνατίζει σημαντικά.

Γύρισε προς την ανατολή και περίμενε για το φεγγάρι. Το είδε να να καλωσορίζεται από ένα μωβ ουρανό και να κάνει την εμφάνιση του αργά, με επιβλητικό ύφος. Αποφάσισε να το περιμένει και τώρα μόλις είχε έρθει η στιγμή. Ο τεράστιος, χάλκινος δίσκος ήταν σχεδόν ολόκληρος πάνω από την ευθεία γραμμή της πεδιάδας απέναντι του. Και σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου έγινε. Ήταν σα να παρακολουθείς την πτώση μιας σταγόνας νερού από τη βρύση. Ελάχιστη πρόοδος για αρκετή ώρα και μετά, εκεί που δεν το περιμένεις, τότε που αν ανοιγοκλείσεις απλά τα μάτια σου θα χάσεις το θέαμα, κατανικείται από τη βαρύτητα και βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Μόνο που το φεγγάρι δεν ασχολείται με βαρύτητες κι άλλες γήινες μικρότητες. Γούρλωσε τα μάτια για να μη χάσει το παραμικρό από αυτό το μεγαλείο. Η τελευταία λεπτομέρεια του σεληνιακού δίσκου ξεχώρισε από τη γραμμή του ορίζοντα και το φεγγάρι ξεπήδησε ολόκληρο πάνω από την πεδιάδα.

Χαμογέλασε. Ήταν ώρα.

Έπρεπε να το κάνει.

Ένα βήμα.

Τα μαλλιά του πλέον ανέμιζαν προς τα πάνω.

Έκτος όροφος. Έφερε στο νου του την τελευταία του απόλαυση. Είχαν περάσει μόλις τρεις ώρες. Το προφιτερόλ εκείνου του ζαχαροπλαστείου ήταν ό,τι τελειότερο είχε δοκιμάσει στη ζωή του, εξαιρουμένων όσων έφτιαχνε με τα χεράκια της η μάνα του. Πάντα έτρωγε δύο, όμως όχι αυτή τη φορά. Δε χωρούσαν υπερβολές σε μια τέτοια μέρα. Ένα προφιτερόλ μόνο, άλλωστε αυτό που μετρούσε ήταν η αίσθηση και όχι η ικανοποίηση του στομαχιού. "Όντως, αξίζει να πάρω μαζί μου στην αιωνιότητα τέτοια γεύση", σκέφτηκε.

Πέμπτος όροφος. Είδε άγχη και τρεχάματα, είδε κουστούμια και γραβάτες, προσλήψεις και απολύσεις, είδε κι άλλο άγχος και προβλήματα, ευθύνες και χρονοδιαγράμματα, χώρους στάθμευσης και σεμινάρια, γραμματείς και λογιστές, είδε διευθυντές· πολλούς διευθυντές, είδε μελέτες και σχεδιαγράμματα, ανελκυστήρες, αυτόματες πόρτες, ηλεκτρικές σκάλες, γυάλινα κτίρια, κήπους, δεξιώσεις, ομιλίες, λεφτά. "Μαλακίες", σκέφτηκε.

Τέταρτος όροφος. Είδε μια παιδική χαρά σε ξεθωριασμένα χρώματα. Απέναντι του, στην άλλη άκρη ενός κορμού, ανεβοκατέβαινε μια όμορφη μικρούλα με ξανθά μαλλάκια και -παρόλο που δεν τα έβλεπε από τόσο μακριά, ήταν σίγουρος, το ήξερε- πρασινογάλανα ματάκια κι ένα χαμόγελο που δεν ήξερες αν ήταν αποτέλεσμα της παιδικής αθωότητας ή ενδελεχούς μελέτης της Mona Lisa. Γύρω γύρω τα άλλα παιδάκια έπαιζαν, έτρεχαν, φώναζαν, τσακώνονταν, αλλά αυτός έμενε μαγνητισμένος στα ματάκια και το χαμόγελο της κουκλίτσας απέναντι του. Έκλεισε τα παιδικά του μάτια, για να κρατήσει την εικόνα της. Η σκέψη του ήταν ξεκάθαρη: "σκύλα.."

Τρίτος όροφος. Είδε νοσοκομεία και ασθενοφόρα. Είδε χειρουργεία και μονάδες εντατικής παρακολούθησης, ορούς και καθετήρες, εμετούς σε νάρθηκες και σεντόνια, είδε νοσοκόμες και γιατρούς, παπάδες και λαχειοπώλες, πατάτες πουρέ και γιαουρτάκια διαίτης, αναπνευστήρες και καρδιογράφους, καθαρούς διαδρόμους και λερωμένες τουαλέτες. Χαμογέλασε μέσα του: "ευτυχώς που ήταν όλα περαστικά, όπως μου εύχονταν!"

Δεύτερος όροφος. Καθάριζε το πρόσωπο του από την τούρτα και μετά βουτούσε το δάχτυλο στο στόμα, γελώντας αφελώς. Το κεράκι ήταν ήδη σβηστό· τι να είχε ευχηθεί άραγε; Οι πραγματικοί του φίλοι ολόγυρα πειράζονταν, χόρευαν, έβγαζαν φωτογραφίες. Ο πατέρας του πάλι έλειπε. Έβλεπε τα δώρα του στοιβαγμένα στο κρεβάτι και μόλις που κρατιόταν να μη διώξει τους πάντες και να τρέξει να τα ανοίξει για να ικανοποιήσει την περιέργεια του. "Τέλος τα γενέθλια για σένα, φίλε", ανακοίνωσε στον εαυτό του.

Πρώτος όροφος. Είδε την είσοδο εκείνης της πολυκατοικίας. Ανέβηκε τις σκάλες μέχρι την οροφή. Στην πορεία άκουσε τις φωνές ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, τα γέλια ενός μωρού και των γονιών του, τα παιχνιδιάρικα γαβγίσματα ενός σκύλου, μια τηλεόραση να λέει ειδήσεις και κάποιο να τη βρίζει, μουσική στη διαπασών κι ένα κοριτσάκι να προσπαθεί να τραγουδήσει μαζί. Στην ταράτσα απόλαυσε το ηλιοβασίλεμα και γύρισε για να θαυμάσει την ανατολή του φεγγαριού. Το είδε να ανεβαίνει αργά κι όταν φάνηκε ολόκληρο πάνω από τον ορίζοντα, ήξερε ότι ήταν ώρα. "Ένα βήμα ήταν μόνο, τελικά", σκέφτηκε.

Ισόγειο. Είδε το πρόσωπο της. Του χαμογελούσε με κείνη την αιώνια γλύκα. Τα μαλλιά της έπεφταν στο μέτωπο του και τον γαργαλούσαν. Του χάιδεψε το μάγουλο. Είδε το στήθος της διογκωμένο να πλησιάζει το πρόσωπο του. Μια ματωμένη, χοντρή ρώγα εισήλθε στο στόμα του. Ρούφηξε με λαχτάρα το ζεστό, λευκό υγρό. Δάγκωνε και ρουφούσε σα μανιακός. Γάλα στο πηγούνι του, αίμα στη ρώγα της. Και του χαμογελούσε με κείνη την αιώνια γλύκα.. Αυτό δεν το σκέφτηκε, το ψιθύρισε: "μάνα.."

Τα μαλλιά του έκαναν μια απότομη κίνηση προς τα κάτω και μετά σκόρπισαν στο πεζοδρόμιο, μαζί με κομμάτια του κρανίου και του εγκεφάλου του, λερώνοντας τον κορμό ενός διπλανού δέντρου. Η πρόσκρουση με το πρόσωπο μετέτρεψε επιτόπου τα μάτια του σε δύο λευκούς λεκέδες με πολύ αίμα κάτω από τα υπολείμματα κρανίου. Το υπόλοιπο κορμί του είχε πάρει την τελευταία στάση που θα έπαιρνε χωρίς βοήθεια: θύμιζε έναν τραγικά χαρισματικό άνθρωπο-λάστιχο· έναν που μπορούσε να λυγίσει τις αρθρώσεις του από την ανάποδη και να καταφέρνει απίστευτες διαρρυθμίσεις αυχένα, ώμου και πλάτης.

Το φεγγάρι είχε χλωμιάσει πλέον, ανεβαίνοντας πιο μακριά από τη Γη και ο άνεμος, σημαντικά ψυχρότερος, είχε δυναμώσει πολύ όταν ένας νεαρός, φορώντας την κουκούλα του σακακιού του και κρατώντας στον ώμο μια τσάντα γεμάτη με σπρέι και πινέλα, σκόνταψε πάνω στο παγωμένο, περίεργα δομημένο σώμα με το λιωμένο κεφάλι στην άκρη του πεζοδρομίου.