Άρθρο από το blog: Life within me:
Τις περισσότερες φορές πιστεύω αυτό που μου λένε, άσχετα αν ξέρω ότι πολύ εύκολα άνθρωποι μπορούν να υποδυθούν ρόλους και να φορέσουν προσωπεία... και λοιπόν; από τη στιγμή που δεν με βλάπτούν και το κάνουν για δικούς τους λόγους και ελλείψεις το αποδέχομαι. Μια φίλη μου λέει ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου". Εγώ υποστηρίζω ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση.
Συνεχίζω να υπο-απασχολούμαι με το γράψιμο σε διάφορα περιοδικά. Το απολαμβάνω όσο το κάνω, ειδικά την τελευταία δουλειά που κάνω τώρα, αλλά δεν αποφέρει και τίποτα ιδιαίτερο. Περιμένω να αρχίσει το ανεργιακό τον άλλο μήνα. Ακόμα δεν έχω πανικοβληθεί. Βλέπω τι γίνεται γύρω, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθω ήρεμη. Κάτι ετοιμάζεται που δεν ξέρω ακόμα. I feel it in my bones που λένε.
Έχω πάντα μια έκτη αίσθηση. Ένα καμπανάκι που κτυπά σαν τρελλό και με ξεσηκώνει.... Κάποτε για να κάνω κάτι, να προχωρήσω προς μια κατεύθυνση, να μετακομίσω (το έχω ζήσει κι αυτό). Τρομερές εμπειρίες όλες. Κατά καιρούς το καμπανάκι αυτό με έσωσε από διάφορες καταστάσεις και με έκανε να προλάβω άλλες τόσες.
Τις νύκτες κάθομαι αργά στον υπολογιστή. Ψάχνω διάφορα και ξημερώνομαι πολλές φορές. Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν γεμίζει με τίποτα. Ότι κι αν κάνω, όπου κι αν είμαι, όσους ανθρώπους κι αν έχω γύρω μου. Το ένιωσα πιο έντονα όταν βγήκα τις προάλλες με πολύ αγαπημένους φίλους. Χαμός γύρω... κι εγώ ένοιωθα να μην κολλώ.
Sad...
Άντε βρε... καλό βράδυ :)
