Άρθρο από το blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ:

Είναι ένα περιστατικό το οποίο εξιστορεί ο Ζίζεκ (στο“Είναι Πολιτική Οικονομία, Ηλίθιε”) το οποίο το βρίσκω πολύ χρήσιμο για την κατανόηση της κατάστασης στην Ελλάδα (με ή χωρίς «»). σήμερα. Ήταν που λέτε ένας οικονομικός συντάκτης μιας Ιταλικής εφημερίδας ο οποίος σε ένα άρθρο του αναφέρθηκε στον καπιταλισμό. Σαν παρέδωσε το άρθρο, τον προσέγγισε ο αρχισυντάκτης και όλως «ευγενικά» (για παράδειγμα τώρα, σκεφτείτε εκείνο το απαράμιλλο «Είμαστε στην ίδια ομάδα!» του διευθυντή/αφεντικού σας) των ρώτησε κατά πόσο «είναι ανάγκη» να χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο όρο και εάν θα μπορούσε αντί της «απαρχειωμένης» και «ιδεολογικά φορτισμένης» του λέξης να αναφερθεί στην «οικονομία».
Το δίδαγμα; Εάν υπάρχει απόδειξη για το ότι ζούμε υπό την ηγεμονία της φιλελεύθερης καπιταλιστικής ιδεολογίας είναι αυτό: η ιδεολογία παύει να θεωρείται ως τέτοια αλλά καταστείτε η (φαντασιακή) πραγματικότητα – μια όμως που στηρίζεται σε ένα διαστροφικό κατεσταλμένο ‘μικρό αντικείμενο’. Επί τούτου επάξια μπορούμε να επικαλεστούμε εκείνο τον περίφημο διάλογο μεταξύ Φάουστ και Μεφιστοφελή:
Φ: Πως λέγεσαι;
Μ: Η ερώτηση είναι ταπεινή για ένα Λόγο που έτσι δα καταφρονεί/ που για φαινόμενα ούτε κάν τον μέλει και το βάθος του Είναι μόνο θέλει (Μεταφρ: Κων/νος Χατζόπουλος, Αθήνα,1916).
«Ποιός ο σκοπός όλων αυτών;», θα σκέφτεστε. Όταν την τελευταία εβδομάδα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο σοσιαλιστής ο Παπανδρέου ανακοίνωσε μια πλειάδα μέτρων που ακυρώνουν τα κεκτημένα εργατικών αγώνων και που έχουν πραγματικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις στον εργαζόμενο λαό για χάριν της πληρωμής των δανειοδοτών του κράτους, χρησιμοποίησε δύο ειδών επιχειρήματα για να αποδώσει την σημαντικότητα αυτής της πολιτικής της κυβέρνησης του.
Πρώτον αναφέρθηκε στις επιπτώσεις που δύναται να έχει η μη πληρωμή των χρεών στις απολαβές των εργαζομένων σημειώνοντας την πιθανότητα χρεωκοπίας του κράτους εντός 15 ημερών. Σε ένα δεύτερο στάδιο αναφέρθηκε στην παρούσα οικονομική κρίση στην οποία βρίσκεται το κράτος, δίνοντας της μια «εθνική» διάσταση: βάση αυτής ο λαός θα πρέπει από μόνος του να δώσει από το υστέρημα του καθότι πρέπει όλοι να συνεισφέρουν για μια «δυνατή Ελλάδα».
Στο πρώτο από τα δύο επιχειρήματα η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ Παπαρήγα απάντησε σημειώνοντας το αυτονόητο: τα λεφτά που χρειάζεται η κυβέρνηση για μην χρεοκοπήσει μπορεί κάλλιστα να τα πάρει από τα κέρδη των τραπεζών, των εφοπλιστών, των μονοπωλίων και εξαγωγέων κεφαλαίων. Σε αυτή όμως αξίζει να παραθέσουμε και την εξίσου ενδιαφέρουσα παρατήρηση της Παπαρήγα περί της τάσης των τελευταίων χρόνων να καταστούνται τα πάντα «κρίσιμα». Όπως δηλαδή και στη τελευταία παγκόσμια οικονομική κρίση όπου οι τράπεζες που απομυζούσαν τη ζωή από το κόσμο, όταν έπαθαν κρίση, πληρώθηκαν από το κράτος με δημόσιο χρήμα για να συνεχίσουν να απομυζούν τη ζωή από το κόσμο. Το περιβόητο διαστροφικό κατεσταλμένο ‘μικρό αντικείμενο’ ποιο είναι: ότι αυτού του είδους η εκμετάλλευση του κόσμου είναι όχι μόνο χαρακτηριστικό αλλά και ζωοδότης του καπιταλιστικού συστήματος.
Τι όμως με την επίκληση τόσο του ΠΑΣΟΚ άλλα και της Νέας Δημοκρατίας και του αντιδραστικού ΛΆΟΣ του έθνους και της εθνικότητας για να επιτύχουν και την εθελούσια εκμετάλλευση του κόσμου, βλ. την αποκοπή από τους ιδίους του 14ου μισθού για να τα δώσουν στο κράτος; Εδώ ακριβώς είναι που φαίνεται η εθνική ιδεολογία. Ο καπιταλισμός, ενώ είναι πιθανών το πιο ομογενοποιητικό σύστημα, εκφράζεται πολιτικά δια της αστικής τάξης με τον εθνικισμό προσπαθώντας να αποσαφηνίσει το γεγονός ότι υφίστανται ταξικές διακρίσεις και να απομακρύνει την πιθανότητα ταξικού πολέμου: «Μην σκέφτεσαι έτσι αδελφέ! (Ότι εγώ ζώ με ότι ζεις) Όλοι μας το ίδιο αίμα έχουμε!» Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Άρθρο από το blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ:

Γράφω στον απόηχο της απεργίας των πωλητών καυσίμων. Θα αναφερθώ όμως στο συμβάν αυτό γιατί χάριν του, την τελευταία εβδομάδα έχω γίνει μάρτυρας ενός πρωτοφανούς – για μένα τουλάχιστον γεγονότος: ενώ η κυβέρνηση προέβηκε στην επιβολή ανωτάτου τιμής πωλήσεως των καυσίμων στους λιανοπώλες του αγαθού αυτού, εντούτοις η κομματική δεξιά αντί να αρχίσει να φωνασκεί κατά της κυβέρνησης καθότι επεμβαίνει στην ελεύθερη αγορά, άρχισε να καλεί για φορολόγηση και των εταιρειών εισαγωγής των καυσίμων στη Κύπρο κάνοντας συνάμα υποθέσεις για πιθανή ύπαρξη διαπλοκής μεταξύ κυβέρνησης και μεγάλου κεφαλαίου. «Σημεία και τέρατα» θα σκέφτεστε. Την ίδια στιγμή πολλοί επιφανείς άρχισαν να ειρωνεύονται την πολιτική αυτή κάνοντας αναφορές στον καλό εκείνο καιρό που το κράτος επέβαλλε ανώτατες τιμές σε διάφορα προϊόντα ως αναχρονιστική πολιτική. Αδυνατώντας στην αρχή να καταφέρω εκείνο που αναφέρει ο Τζέημσον «γνωστική χαρτογράφηση» είπα να επιστρέψω σε εκείνη την αέναη, οικουμενική πηγή αλήθειας, τα «ανέκδοτα». Είναι λοιπόν δύο «ανέκδοτα» - γνωστά στη κεντρική και ανατολική Ευρώπη - στα οποία έχει αναφερθεί ο φιλόσοφος/ψυχαναλυτής Ζίζεκ πολλές φορές. Θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας γιατί νομίζω μπορούμε να καταλάβουμε πολλά για την κατάσταση μας, κοιτάζοντας την μέσα από τα μάτια των ιστοριών αυτών.
Ήταν, που λέτε τον καιρό που οι Τατάροι επικρατούσαν στη περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ρωσία. Ένα νεαρό ζευγάρι περπατούσε αμέριμνα στο δρόμο όταν ένας Τατάρος έφιππος τους προσέγγισε και διέταξε την γυναίκα να κάνει σεξ μαζί του. Συν αυτού, διέταξε τον σύζυγο της πως, σαν αυτός βίαζε την γυναίκα του, ο ίδιος θα έπρεπε να κρατούσε τ’ αρχίδια του ώστε να μην σκονίστουν. Σαν λοιπόν ο έφιππος τέλειωσε ότι έκανε και έφευγε, ο σύζυγος άρχισε να γελάει δυνατά. «Πως τολμάς να γελάς μετά που αυτό που έγινε;!» των ρωτά η σύζυγος του. «Ξέρεις, δεν του κρατούσα τ’αρχίδια και τώρα είναι γεμάτα σκόνες!»
Το δεύτερο «ανέκδοτο» έχει ως εξής. Μια φορά ήταν ένας τύπος που μπήκε σε ένα μπαράκι για ένα ποτό. Κάθισε στο μπαρ, είπε καλησπέρα και παρήγγειλε ένα ουίσκι, με πάγο. Μόλις τον σέρβιρε ο μπάρμαν, ο πίθηκος του τσιγγάνου ο οποίος καθόταν στην αριστερή γωνιά του μπαρ, πετάχτηκε και μπροστά στα ‘έντρομα’ μάτια του πελάτη έβαλε τ΄αρχίδια του μέσα στο ουίσκι. Ο τύπος μας, έξαλλος, σπρώχνει τον πίθηκο μακρυά, γνέφει έντονα στον ιδιοκτήτη του και παραγγέλνει ένα ακόμα ουίσκι. Δεν πρόλαβε όμως το ποτήρι να αγγίξει το μπαρ και...μια-δυο ο πίθηκος ξαναπετάγεται και βάζει τ’αρχίδια του μες το ποτήρι. Ο τύπος δεν άντεξε: όσο τρομακτικός κι αν έμοιαζε ο τσιγγάνος του έμπηξε τις φωνές: «Να σου πώ! Ξέρεις, ο πίθηκος σου βάζει τ’αρχίδια του μες το ουίσκι μου;!». Ο τσιγγάνος σηκώθηκε, κάνει δυο βήματα, ξεκρεμμάει το βιολί απ’ τον ώμο και - με συνοδεία τον πίθηκο να χορεύει - αρχίζει να τραγουδά: «Ξέρεις, ω, ξέρεις/ ο πίθηκος βάζει τ’αρχίδια στο ποτήρι/ ξέρεις, ω ξέρεις....».
«Τι με τις αντιδράσεις στην πολιτική της κυβέρνησης;» θα σκέφτεστε. Κι όμως, μήπως οι κριτικοί της πολιτικής της κυβέρνησης δεν πράττουν όπως τον σύζυγο στο πιο πάνω ανέκδοτο; Ασκούν κριτική της κυβέρνησης ότι η πολιτική της είναι «βρώμικη»- υπαινισσόμενοι διαπλοκή με το κεφάλαιο όπως ακριβώς και ο σύζυγος απαντά στις φωνές τις γυναίκας του ότι αυτός δεν έκανε τίποτε για να σταματήσει τον βιασμό και γελάει: «Τ’αρχίδια του/η πολιτική τους είναι βρώμικα/η». Ποιος ο ελέφαντα στο δωμάτιο; Εάν ο σύζυγος ήθελε να σώσει την γυναίκα από τα χέρια του βιαστή της τότε θα επέβαινε και θα του κάρφωνε το μαχαίρι...όπως και οι κριτικοί της κυβέρνησης. Εάν ενδιαφερόντουσαν πραγματικά για τον βιασμό του λαού από το κεφάλαιο το οποίο παρεισφρέει στην κυβερνητική πολιτική, τότε θα καταλάβαιναν ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού αυτή η διαπλοκή είναι εγγενείς...το κράτος, στον καπιταλισμό είναι ένας άλλος καπιταλιστικός οργανισμός...Τι πρέπει να κάνουν; Ίσως αυτό που πραγματικά θα έκαναν εάν το ενδιαφέρον τους ήταν ειλικρινές.
«Και τι με αυτό με τον πίθηκο;» Θα σκέφτεστε. Για σκεφτείτε το λίγο. Ο κυνικός χαρακτήρας τι σου απαντά σαν του/της πεις το βάσανο σου; «Πρέπει να το δεχτείς, δεν κάνει να αντιστέκεσαι, έτσι είναι η ζωή». Όπως ακριβώς και ο τσιγγάνος απαντά στον θαμώνα σαν αυτός του κάνει παράπονο για την συμπεριφορά του πιθήκου του.
Και κάτι τελευταίο. Αν λάβουμε υπόψιν την δεξιά ιδεολογικά πολιτική που υποστηρίζει την συνεργασία ιδιωτικού κεφαλαίου και κρατικού κεφαλαίου ή και την ιδιωτικοποίηση των πάντων δεν είναι δυνατόν να ζούμε το ανέκδοτο όπου ο σύζυγος, μετά το παράπονο της γυναίκας ότι δεν αντέδρασε και γελούσε, αυτός αρχίζει να τραγουδά "Γιατί δεν αντέδρασες και γελούουουουουσες;" Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Άρθρο από το blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ:

Σε ένα άρθρο που έτυχε δημοσίευσης στον Φ της περασμένης Κυριακής η Δρ. Θεολογίας Λιάνα Παπαδόπουλου υποστηρίζει ότι το μάθημα των θρησκευτικών είναι απαραίτητο όχι μόνο για την απόκτηση μιας Ευρωπαϊκής ταυτότητας αλλά και για την επιτυχή ενσωμάτωση σε μια κοινωνία όπου η πίστη σε μια θρησκεία αποτελεί χαρακτηριστικό των μελών της. Σχετικά με το τελευταίο παραθέτει ότι σε σχέση με την θέση της θρησκείας έναντι του κράτους, στην Ευρώπη δύναται κανείς να βρεί τρία μοντέλλα διδασκαλίας των θρησκευτικών: Εκεί όπου η Εκκλησία και το Κράτος έχουν στενές σχέσεις το μάθημα περιστρέφεται γύρω απο την επικρατούσα θρησκεία. Σε κοινωνίες όπου η σχέση μεταξύ κράτους και Εκκλησίας είναι αδιάφορη το μάθημα δεν είναι ομολογιακό αλλά διαπολιτισμικό. Εν τέλει στη Γαλλική κοινωνία όπου κατάφερε να εμπεδώσει το μάθημα του Διαφωτισμού και υπάρχει πλήρης διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους τα θρησκευτικά διδάσκονται μέσα στα μαθήματα προαγωγής πολιτισμού.

Ως προς το τρία μοντέλα αυτά αφήνεται να νοηθεί ότι το μοντέλο στο οποίο ανταποκρίνεται η χώρα μας είναι το ομολογιακό. Έχοντα πεί αυτό η Δρ. Παπαδόπουλου εστιάζοντας στο Γαλλικό «Ουδετερόθρησκο Μοντέλο», επικαλείται έναν Ρετζίς Ντεμπρέ (Μηντιολόγο) για να μας πείσει ότι και οι κοσμικοί/άθεοι Γάλλοι έχουν καταλάβει το λάθος τους και ως εκ τούτου θα ενισχύσουν το μάθημα των Θρησκευτικών. Το ενδιαφέρον με την επίκληση του συγκεκριμένου ατόμου όμως είναι ότι ο ίδιος είναι άθεος Αριστερός που θεωρεί ότι στην Ευρώπη δεν χρειαζόμαστε θρησκεία αλλά πίστη! Πίστη σε ιδεώδη και Ιστορικούς/ες Ηγέτες/ιδες και όχι Πίστη σε θεούς και δαίμονες! Αν οι μαθητές δεν ξέρουν ποια είναι η «Παρθένος Μαρία» πρέπει το μάθημα Πολιτισμών να δώσει περισσότερη σημασία στη Χριστιανική αφήγηση...Αν θέλουν να μάθουν για την Χριστιανική θρησκεία ας διαβάσουν Ιστορία...

Πέραν αυτού θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα σχετικό παράδειγμα που χρησιμοποιεί ο Σλάβοι Ζίζεκ θέλοντας να δείξει την διαφορά μεταξύ ενός παραδοσιακού και ενός σύγχρονου/μεταμοντέρνου πατέρα. Στη περίπτωση μιας ενδεχόμενης επίσκεψης «στη γιαγια» ο παραδοσιακός πατέρας θα διατάξει το παιδί του, λέγοντας του με στόμφο «Πρέπει να πας να δεις τη γιαγιά σου!». Αντίθετα ο μεταμοντέρνος πατέρας θα του πει: «Ξέρεις, η γιαγιά σου σε αγαπά πολύ. Όταν σε βλέπει την κάνει να χαίρεται. Οπότε αν θέλεις μπορείς να πας να την δείς». Μια πρώτη ανάγνωση των δύο αυτών περιπτώσεων δύναται να βρίσκει την στάση που διατηρεί ο μεταμοντέρνος/σύγχρονος πατέρας πολύ πιο σωστή παρά αυτή του παραδοσιακού πατέρα. Και ο λόγος γιατί ο μετα-μοντέρνος πατέρας φαίνεται να δίνει στο παιδί του την ευκαιρία να επιλέξει από μόνο του.

Κι όμως! Ο παραδοσιακός πατέρας, διατάζοντας το παιδί του να επισκεφτεί την γιαγιά δίνει υπόσταση στην εξουσία του ως πατέρας και ενώ μπορεί να φαίνεται δικτατορικός, την ίδια στιγμή δίνει στο παιδί του την ευκαιρία να επαναστατήσει. Ερχόμενο αντιμέτωπο με μια σαφή έκφραση της εξουσίας, του Άλλου ως πατέρα, το παιδί μπορεί να καταφέρει να αντιληφθεί τον εαυτό του/της ως ένα ανεξάρτητο υποκείμενο.

Σε αντίθεση, ο μεταμοντέρνος πατέρας με την συμπεριφορά του μπορεί να φαίνεται δημοκρατικός εντούτοις όμως επιστρατεύει τη συμβολική του ισχύ και εμποτίζει το παιδί του με ενοχή καθιστώντας έτσι την δυνατότητα επιλογής που του προσφέρει άκυρη. Το παιδί σε αυτή την περίπτωση όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται τον αυτό του/της ως ανεξάρτητο αλλά καθίσταται δέσμια μαριονέτα ενός πατέρα που το ελέγχει με ενδόμυχες κλωστές!

Ποια η αξία του προαναφερθέντος παραδείγματος στην επιχειρηματολογία που θέλει τη ομολογιακή και τη διαπολιτισμική διδασκαλία των θρησκευτικών να μην είναι προσηλυτιστική; Εάν στο μάθημα των θρησκευτικών γίνεται αναφορά στη θρησκεία που ασκεί ηγεμονία στην εν λόγω κοινωνία και ως εκ τούτου ο θεός αυτής γίνεται «ο Θεός» με τα συναφή παραφερνάλια (ενοχή, αμαρτία, κόλαση, παράδεισος, παρθενοσύλληψη, αναστάσεις κτλ) τότε, αναλογιζόμενοι την κοινωνική πίεση και την ευαισθησία λόγω αδαοσύνης των παιδιών σε υπερφυσικές αφηγήσεις/δεισιδαιμονίες, ο τρόπος διδασκαλίας με ποιου πατέρα την προσέγγιση μοιάζει; Κλειδί: «Ο Θεούλλης σας αγαπά όλους και λυπάται πολύ αμαν οι άνθρωποι κάνουν αμαρτίες και δεν πιστεύουν σε αυτόν. Κοιτάξετε όλα τα παιδάκια που πιστεύουν στον Θεούλλη πόσο χαρούμενα είναι που πάνε όλοι μαζί Εκκλησία! Είμαστε όλοι ίσοι όμως και δεν είναι ανάγκη να πιστέψετε».

ΠΟΛΙΤΗΣ - ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ 21/2

Δείτε το αυθεντικό άρθρο στο blog: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΙΠΟΤΑ.