Άρθρο από το blog: Η Cούλα και τα cουλά της:
Δευτέρα 6/2/20012
ώρα 6:30 πμ: Χτυπάει το ρημαδιασμένο το ξυπνητήρι και με πετάει στον αέρα. Δεν κοιμόμουν για να ξυπνήσω. Έκανα επανάληψη όλη τη νύχτα γιατί έδινα ένα μαθηματάκι κόλαση. Ανασκουμπώνομαι από το γραφείο μου, φτιάχνω ένα καφέ και σκέφτομαι την εκπομπή. Πιάνω άλλη μια φορά επανάληψη τη Μπαμπινιωτο μαλακία.
ώρα 10:00 πμ: Ξεκινάω για το Πανεπιστήμιο. Φτάνω, μπαίνω στο αμφιθέατρο και περιμένω. Σκέφτομαι την εκπομπή. Έρχονται τα θέματα, κουτσογράφω και φεύγω καθώς σκέφτομαι την εκπομπή.
ώρα 2:00 μμ: Συναντώ την θεά ανιψιά μου που είναι μόλις 17 ημερών. Παθαίνω μεγαλύτερο έρωτα μαζί της, αλλά σκέφτομαι και την εκπομπή. Πάμε με τη μητέρα μου για φαγητό. Είχα να τη δω καιρό και μου είχε λείψει το μανάκι μου. Είπαμε τα νέα μας και σκεφτόμουν λίγο και την εκπομπή.
ώρα 5:00 μμ: Χαλαρώνω λίγο, βλέπω τα θέματα της εκπομπής και σκέφτομαι να μην αργήσω γιατί ήδη με έχουν κακοχαρακτηρίσει. Λένε πως αργώ στα ραντεβού μου. Είναι μύθος αυτό.
ώρα 6:00μμ: Ξεκινάω για τον Πύργο του Παύλου. Το ραντεβού μας είναι στις 7. Με το που πατάω το πόδι μου στον δρόμο, αρχίζει να βρέχει. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά έχω γίνει μούσκεμα μέχρι το βρακί. Μπερδεύω τις στάσεις του μετρό, γυρίζω πίσω. Βρίσκω τη σωστή. Σκέφτομαι την εκπομπή.
ώρα 6:30 μμ: Μπερδεύω τα λεωφορεία και κατεβαίνω μια στάση νωρίτερα αλλά ρίχνει καρέκλες και δε μπορώ να διασχίσω τους δρόμους γιατί μοιάζουν με ποτάμια που ρέουν. Περιμένω το επόμενο λεωφορείο το οποίο έρχεται αμέσως, άδειο. Ρωτάω τον οδηγό για τη σωστή στάση και μου κλείνει το μάτι. Με ρωτάει αν είμαι ελεύθερη, αν γυρίζω από τη δουλειά, αν πάω στο σπίτι μου, και αν θα του τηλεφωνήσω στη περίπτωση που μου δώσει τον αριθμό του. Μου προτείνει να πιούμε καφέ στο λεωφορείο μέχρι να τελειώσει τη βάρδια του. Εντελώς καμμένος ο άνθρωπος. Φτάνουμε στην επόμενη στάση, του λέω σε όλα ΟΧΙ και κατεβαίνω. Σκέφτομαι εκτός από την εκπομπή πόσο μαλάκες είναι μερικοί άντρες.
ώρα 6:40 μμ: Βρίσκομαι στον παράλληλο δρόμο από εκείνον του Πύργου, τον οποίο θεωρώ τον σωστό και ψάχνω τον αριθμό. Αλλά ούτε ο δρόμος μου θυμίζει τίποτα, ούτε η περιοχή, ούτε τα σπίτια. Έχω ξαναπάει στον Πύργο και δεν θυμάμαι να ήταν έτσι. Κοιτάζω δεξιά και αριστερά, βροχή χαμός, έχει νυχτώσει και στέλνω μήνυμα στο Παύλο για να μου πει τι έκανα λάθος με τη διαδρομή. Ανακαλύπτω πως είμαι σε παράλληλο δρόμο από αυτόν που θα έπρεπε να είμαι και τελικά φτάνω με τα πολλά, αλλά καραμουσκίδι. Τι να σου κάνει μια ομπρέλα αν ο ουρανός κατουράει επί ώρες;
ώρα 7:00 μμ: Σαν θαύμα έμοιαζε που ήμουν στην ώρα μου. Είδα τα παιδιά, τα είπαμε, τα συζητήσαμε, τα αναλύσαμε. Γελάσαμε.
ώρα 8:00μμ: Αρχίζει η εκπομπή. Και όλα πάνε καλά.
ώρα 10:00 μμ: Επιστροφή στο σπίτι. Πολλά χαμόγελα σχηματίζονται στο πρόσωπό μου. Σκέψεις μου κατακλύζουν το νου. Ήταν ωραία. Πέρασα τέλεια.
Τελικά πιστεύω πως δεν έχει σημασία αν κάτι πετύχει ή δε πετύχει απόλυτα. Σημασία έχει πως όταν κάνεις πράγματα που αγαπάς με ανθρώπους που σε έχουν κερδίσει με τη στάση τους, δεν πειράζει, αν βραχείς, αν εκτεθείς, αν τσαλακωθείς, ακόμη κι αν αποτύχεις. Είσαι κερδισμένος γιατί χαμογέλασες από καρδιάς χωρίς επιτήδευση και δηθενιά. Κι εγώ νιώθω κερδισμένη από τη Δευτέρα που πέρασε. Το ραντεβού μας ανανεώνεται για την επόμενη Δευτέρα, με πολύ γέλιο και πολλά μυστήρια και κουλά.
Φιλιά σε όλους
ΥΓ Σας ευχαριστώ θερμά που βρεθήκατε στη συντροφιά μας, είτε live, είτε κονσέρβα.
ΥΓ 2 Ρίξτε μια ματιά στο ιστολόγιο του Elkador. Θα περάσετε ωραία διαβάζοντας τον. Είναι καινούριο διαμάντι στο διαδίκτυο.
ώρα 6:30 πμ: Χτυπάει το ρημαδιασμένο το ξυπνητήρι και με πετάει στον αέρα. Δεν κοιμόμουν για να ξυπνήσω. Έκανα επανάληψη όλη τη νύχτα γιατί έδινα ένα μαθηματάκι κόλαση. Ανασκουμπώνομαι από το γραφείο μου, φτιάχνω ένα καφέ και σκέφτομαι την εκπομπή. Πιάνω άλλη μια φορά επανάληψη τη Μπαμπινιωτο μαλακία.
ώρα 10:00 πμ: Ξεκινάω για το Πανεπιστήμιο. Φτάνω, μπαίνω στο αμφιθέατρο και περιμένω. Σκέφτομαι την εκπομπή. Έρχονται τα θέματα, κουτσογράφω και φεύγω καθώς σκέφτομαι την εκπομπή.
ώρα 2:00 μμ: Συναντώ την θεά ανιψιά μου που είναι μόλις 17 ημερών. Παθαίνω μεγαλύτερο έρωτα μαζί της, αλλά σκέφτομαι και την εκπομπή. Πάμε με τη μητέρα μου για φαγητό. Είχα να τη δω καιρό και μου είχε λείψει το μανάκι μου. Είπαμε τα νέα μας και σκεφτόμουν λίγο και την εκπομπή.
ώρα 5:00 μμ: Χαλαρώνω λίγο, βλέπω τα θέματα της εκπομπής και σκέφτομαι να μην αργήσω γιατί ήδη με έχουν κακοχαρακτηρίσει. Λένε πως αργώ στα ραντεβού μου. Είναι μύθος αυτό.
ώρα 6:00μμ: Ξεκινάω για τον Πύργο του Παύλου. Το ραντεβού μας είναι στις 7. Με το που πατάω το πόδι μου στον δρόμο, αρχίζει να βρέχει. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά έχω γίνει μούσκεμα μέχρι το βρακί. Μπερδεύω τις στάσεις του μετρό, γυρίζω πίσω. Βρίσκω τη σωστή. Σκέφτομαι την εκπομπή.
ώρα 6:30 μμ: Μπερδεύω τα λεωφορεία και κατεβαίνω μια στάση νωρίτερα αλλά ρίχνει καρέκλες και δε μπορώ να διασχίσω τους δρόμους γιατί μοιάζουν με ποτάμια που ρέουν. Περιμένω το επόμενο λεωφορείο το οποίο έρχεται αμέσως, άδειο. Ρωτάω τον οδηγό για τη σωστή στάση και μου κλείνει το μάτι. Με ρωτάει αν είμαι ελεύθερη, αν γυρίζω από τη δουλειά, αν πάω στο σπίτι μου, και αν θα του τηλεφωνήσω στη περίπτωση που μου δώσει τον αριθμό του. Μου προτείνει να πιούμε καφέ στο λεωφορείο μέχρι να τελειώσει τη βάρδια του. Εντελώς καμμένος ο άνθρωπος. Φτάνουμε στην επόμενη στάση, του λέω σε όλα ΟΧΙ και κατεβαίνω. Σκέφτομαι εκτός από την εκπομπή πόσο μαλάκες είναι μερικοί άντρες.
ώρα 6:40 μμ: Βρίσκομαι στον παράλληλο δρόμο από εκείνον του Πύργου, τον οποίο θεωρώ τον σωστό και ψάχνω τον αριθμό. Αλλά ούτε ο δρόμος μου θυμίζει τίποτα, ούτε η περιοχή, ούτε τα σπίτια. Έχω ξαναπάει στον Πύργο και δεν θυμάμαι να ήταν έτσι. Κοιτάζω δεξιά και αριστερά, βροχή χαμός, έχει νυχτώσει και στέλνω μήνυμα στο Παύλο για να μου πει τι έκανα λάθος με τη διαδρομή. Ανακαλύπτω πως είμαι σε παράλληλο δρόμο από αυτόν που θα έπρεπε να είμαι και τελικά φτάνω με τα πολλά, αλλά καραμουσκίδι. Τι να σου κάνει μια ομπρέλα αν ο ουρανός κατουράει επί ώρες;
ώρα 7:00 μμ: Σαν θαύμα έμοιαζε που ήμουν στην ώρα μου. Είδα τα παιδιά, τα είπαμε, τα συζητήσαμε, τα αναλύσαμε. Γελάσαμε.
ώρα 8:00μμ: Αρχίζει η εκπομπή. Και όλα πάνε καλά.
ώρα 10:00 μμ: Επιστροφή στο σπίτι. Πολλά χαμόγελα σχηματίζονται στο πρόσωπό μου. Σκέψεις μου κατακλύζουν το νου. Ήταν ωραία. Πέρασα τέλεια.
Τελικά πιστεύω πως δεν έχει σημασία αν κάτι πετύχει ή δε πετύχει απόλυτα. Σημασία έχει πως όταν κάνεις πράγματα που αγαπάς με ανθρώπους που σε έχουν κερδίσει με τη στάση τους, δεν πειράζει, αν βραχείς, αν εκτεθείς, αν τσαλακωθείς, ακόμη κι αν αποτύχεις. Είσαι κερδισμένος γιατί χαμογέλασες από καρδιάς χωρίς επιτήδευση και δηθενιά. Κι εγώ νιώθω κερδισμένη από τη Δευτέρα που πέρασε. Το ραντεβού μας ανανεώνεται για την επόμενη Δευτέρα, με πολύ γέλιο και πολλά μυστήρια και κουλά.
Φιλιά σε όλους
ΥΓ Σας ευχαριστώ θερμά που βρεθήκατε στη συντροφιά μας, είτε live, είτε κονσέρβα.
ΥΓ 2 Ρίξτε μια ματιά στο ιστολόγιο του Elkador. Θα περάσετε ωραία διαβάζοντας τον. Είναι καινούριο διαμάντι στο διαδίκτυο.
ΥΓ3 Μπορείτε να ακούσετε κονσέρβα τη πρώτη μας εκπομπή και να μας πείτε την άποψή σας.
