Άρθρο από το blog: Shloiazou(wo)mentes:
“Ίσως είχε φάει απότομα αφότου τόχε σκάσει και δεν το σήκωνε ο οργανισμός του, δεν μπόραγε το στομάχι του να τ’ αφομοιώσει και τούχανε κολλήσει τάντερα.
Δεν μπορούσε να χέσει τρεις ολόκληρες βδομάδες. Δεν μπορούσε καν να κλάσει.
Τούχανε βουλώσει όλες οι τρύπες. Ακόμα και το στόμα του το κράταγε επίμονα σφιχτό μη τύχει και του έρθει εμετός. Να τον κρατήσει και να τον καταπιεί.
Φοβότανε να πάρει χάπια, δεν ξαναπήγε σε γιατρό, φοβότανε να πιεί, φοβόταν να καπνίσει, φοβότανε να φάει, μονάχα κάνα γαλατάκι που και που.
Τον εβρήκα ένα βράδυ στην παραλία, στο Λευκό Πύργο, κάτω από το μνημείο, στην ίδια πάντα θέση να προσπαθεί να χέσει. Ήξερα πως κοιμόταν κατά κει. Μόνο που τώρα είχε εργαλεία. Είχε καταφέρει να κλέψει ένα κουταλάκι κι ένα κατσαβίδι και προσπαθούσε μ’ αυτά να σπάσει το σκατό. Όχι να το βγάλει. Να το σπάσει.
Γιατί αυτό δεν ήτανε σκατό ούτε που έμοιαζε με τέτοιο. Ήταν πιο χοντρό κι από γλυκό σουτζούκι, από αυτό με τα καρύδια μέσα, μόνο που δεν ήταν λείο κι είχε κι εξογκωματάκια. έμοιαζε και λίγο με τον Πύργο που υπήρχε από πίσω. Και δεν υπήρχαν και υγρά. Και δεν υπήρχαν και υγρά. Δεν πλησίαζαν καν οι μύγες.
Ίσως ήμουν πικραμένος, ίσως επηρρεασμένος απ’ αυτό το περιστατικό, που όταν τον επόμενο χρόνο άνοιξα τη μπουάτ, επάνω στον ίδιο αυτό πύργο, που είναι δίπλα στο σκατό του Έτσι, (όπως ακριβώς το Πολυτεχνείο είναι δίπλα στο Μουσείο) έβγαλα μια αφίσα όπου είχα ζωγραφίσει έναν τύπο που του έμοιαζε του Έτσι.”
Απόσπασμα που το βιβλίο του Νικόλα Άσιμου, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ με αφορμή την σημερινή μέρα
10 Μαϊου:” Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Δυσκοιλιότητα”http://www.cosmo.gr/Health/272881.html
http://www.dyskoiliotita.gr/photos/10may_pressrelease.pdf
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=85&articleID=6355&la=1
επειδή τελευταία εκάτσαν μου διάφορα επίκαιρα στο στομάσιη, τζιαι εν χωνέυκουνται






