Στην εποχή της vintage τσέντας

Εχτές επήα να φάω σπίτι της πεθερόφκας και μόλις μπήκα της εισόδου είδα ότι έκαμνε εκκαθάριση των ερμαριών της και πέτασσε αρχαιολογικά αξεσουάρ που εσταμάτησε να χρησιμοποιεί πριν τον πόλεμο με τους Πέρσες. Φυσικά για μένα αυτές οι εκκαθαρίσεις είναι λαχείο, πρώτον γιατί βρίσκω τα καλλύττερα vintage κομμάτια χωρίς να πληρώνω τιμές ενός μικρού αυτοκινήτου ή προκαταβολή σπιτιού και δεύτερον, γιατι ξεσκονίζω τον κοινωνιολόγο που κρύβεται μέσα μου. Πως; Εξηγώ.

Στην εκκαθάριση της μητρός λοιπόν, ήβρα μιαν θεϊκη τσέντα, ποτζίνη που χύνεις πάνω σου άμαν την θωρείς, άσχετα αν είσαι άντρας η γυναίκα. Οικιοποιήθηκα την εννοείται την τσέντα, τζαι σήμερα πριν πάω δουλειά, επιχείρησα να φκερώσω τα πράματα που την καθημερινή μου τσέντα-λέγε-με αποθήκη, στην καινούρια μου τσέντα-λέγε-με-καύλα.
Η απόπειρα αυτή απέβηκε μάταια. Δεν υπήρχε περίπτωση να χωρέσει στην καινούρια μου αγάπη το κινητό, το πορτοφόλι, το τσαντάκι με τα μακιγιάζ, το σιρόπι για τον βήχα, οι βιταμίνες μου, η φωτογραφική μηχανή, τα κλειδιά 1 και 2, τα γυαλιά μου 1 και 2, το σημειωματάριο μου και η ομπρέλα μου. Άντε να χωρούσε κλειδιά και χαρτονομίσματα χωρίς το πορτοφόλι.

Απογοητεύτηκα, αλλά μετά συνειδητοποιήσα πόσο ενδιαφέρον (για μένα τουλάχιστον) είναι αυτό από κοινωνιολογικής απόψεως.

Η τσάντα αυτή, ήταν καθημερινής χρήσεως και όχι τσαντούλα εξόδου που δεν πρέπει να χωράει τίποτα. Παίρνοντας το λογικά δηλαδή, η γυναίκα της προηγούμενης γενιάς (ή μάλλον της προπροηγούμενης), δεν χρειαζόταν καθόλου χώρο στη τσάντα της. Γιατί να χρειαστεί άλλωστε;

Ας πάρουμε τα κλειδιά. Ένα κλειδί χρειαζόταν παλιά και αυτό ήταν του σπιτιού της, μιας και ούτε δουλειά πήγαινε συνήθως για να έχει τα κλειδιά του γραφείου ας πούμε, ούτε αυτοκίνητο οδηγούσε για να έχει τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Το βασίλειο μιας γυναίκας ήταν το σπίτι της τζαι ούλλα επεριστρέφουνταν γύρω που τζίνο.

Πορτοφόλι; Τι να το κάμει; Κάρτες πιστωτικές δεν υπήρχαν ακόμα, τα ριάλλια τα πολλά εκουμάνταρεν τα ο άντρας, αφού τζίνος τα έφκαλλεν στη δουλειά, τζαι τα λιγοστά χρήματα που είχε χωρούσαν σε τζινα τα μικρά ρούχενα πορτοφολούθκια τζαι ήταν για τα ψουμνίσματα του σπιθκιού.

Τσαντάκι μακιγιάζ; Τι, εν τίποτε πουτάνα της Σούτσου τζαι εννα βαφτεί;

Κινητό; Εν υπήρχε

Γυαλιά του ήλιου; Νάμπον τούτα;
Γυαλιά της μυωπίας; Εν τα χρειάζεται μες την τσένταν, αφού εν δίπλα που το κουβάρι με το σμιλι

Σημειωματάριο; Τι να το κάμει..αφού άμαν λείψουν 3-4 πράματα που το σπίτι εννα πεταχτεί στον μπακκάλη να τα αγοράσει, εν τίποτε μαννή τζαι εν μπορεί να τα θυμάται;

Καλά, εν θα συζητήσω για την ομπρέλα, τη φωτογραφική μηχανή, το σιρόπι του βήχα και τις βιταμίνες γιατί καταλαβαίνω ότι δεν εμπιπτουν στις καθημερινές ανάγκες της κάθε γυναίκας, αλλά μόνο μιας ταραμένης γυναίκας.

Η γιενέκα βασικά, στην εποχή της vintage τσάντας, ήταν ένα κατοικίδιο που επερίμενε να την φκάλει ο αφέντης για βόλτα. Εχρειάζετουν βέβαια, για τζίνην την ξεχωριστήν της έξοδο, χωρίς να έσσιει τίποτε να την γεμίσει, μιαν καθημερινή τσάντα -λέγε-με-καύλα.

Φυσικά, μπορεί ναν τζαι μαλακίες που λαλώ τζαι η πολλή γενίκευση βλάφτει. Η πεθερόφσκα εδούλευκεν που μιτσιά, οδηγά, σμιλί εν ξέρει να κάμνει τζαι έσσιει κινητόν σουππερ σύγχρονο. Μάλλον εν γιαυτό που την επέταξε την τσέντα.

Related posts:

1. Ποδόσφαιρο στην εποχή του θεάματος: η σκοτεινή πλευρά 2
2. Η ΓΩΓΩ ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
3. ΤΟ ΡΙΚ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑ-ALPHA ΕΠΟΧΗ…..ΔΙΝΕΙ “PERFORMANCE”!
4. Χρυσή Εποχή
5. Vintage Armoire is a MUST HAVE!